It’s one small step for the European, but one giant leap for Europe

Het is dan eindelijk zover. Niemand had het goed en wel door dat er eigenlijk een Europese president op komst was en plots kwam dan het bericht dat die er ging komen en dat een Belg de allergrootste kanshebber was. Vreemd nieuws me dunkt, maar het brengt wel trots op het kleine Belgenlandje. Ik ben er evenwel vrijwel zeker van dat er weinigen zullen zijn (waaronder ik), die weten wat die Europese president nu echt allemaal moet gaan doen. Het maakt ons ook allemaal niet zo heel erg veel uit denk ik. We hebben toch sowieso weinig invloed op wat de Europese leiders allemaal bedisselen en hoe Europa de komende jaren en decennia zal evolueren.

Op zich is het misschien nog niet zo slecht om te evolueren naar het concept van de Verenigde Staten van Amerika. We zullen nooit echt de Verenigde Staten van Europa worden, maar een aangepast model lijkt me wel ideaal voor het Oude Continent (met, en laat ons wel wezen, toch de rijkste geschiedenis van alle continenten). Elke staat (land) zijn eigen regels, met daarbovenop de algehele Europese regels. Staten (landen) die elkaar steunen en helpen op alle vlakken. Staten (landen) die uiteindelijk toch nog hun eigen onafhankelijkheid behouden binnenin een overkoepelend systeem.

Uiteindelijk, dat Herman Van Rompuy als Belg zijnde de allereerste Europese president wordt, is eigenlijk niet zo’n heel grote verrassing. Zonder de stuwkracht van de Benelux was er überhaupt geen Europa. België, Nederland en het nietige Luxemburg ondernamen de allereerste stappen om landen te verenigen, om goede verstandhoudingen op te bouwen, om conflicten op een serene en volwassen manier op te lossen. Natuurlijk hebben de grote machtslanden (zoals Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië) meer macht, maar ze moeten toch hun meerdere erkennen in de ondernemingszin van de Lage Landen. En daar mogen we best fier op zijn.

Groot-Brittannië deed wel nog even lastig (what else is new?). Ze willen zich om één of andere reden steeds bewijzen en ze willen steeds laten zien dat ze nog steeds even machtig zouden zijn als destijds met het grote Britse Rijk. Laat ons elkaar geen Liesbeth noemen, de Britten wilden Tony Blair (of toch een Brit) als eerste president van Europa, de rest wilde één iemand der Lage Landen en wat blijkt? Een Britse wordt Minister van Buitenlandse Zaken. Dat ruikt heel erg naar een compromis. Het zal mij worst wezen. Zolang België maar de erkenning krijgt die het verdient, ook al draait het in eigen al een tijdje wat minder goed op politiek vlak. Want…

Met de verkiezing van Van Rompuy als Europese president moeten wij (alweer) op zoek gaan naar een nieuwe premier per 1 januari 2010. De geruchtenmolen draait al op volle toeren en blijkbaar zou Yves Leterme het nogmaals proberen. Kan iemand nog de tel bijhouden wat betreft vergeefse pogingen van Leterme om het land te besturen? Ik dacht dat we al aan een vierde keer zouden zitten. En dat op slechts een handvol jaren tijd. Hij heeft zijn kans gekregen, laat het nu over aan de grote jongens. Van Rompuy deed zijn best en slaagde daar deels in. Ga op zoek naar een evenknie van Haiku Herman. Er werd ook geopperd door de SP.a (meende ik) om opnieuw verkiezingen te houden, en in alle eerlijkheid moet ik toegeven dat dat mij het eerlijkst lijkt.

Afijn, we zien wel wat de Belgische politiek ons nog brengt de komende maanden.

Kleine slotsom? Europa heeft een president, Europa heeft een regering/bestuur, het heeft zelfs een eigen grondwet. Goed. Bijna alle landen zijn verzameld (ik verwacht dat er de komende jaren nog een heel pak zullen bijkomen). De onderlinge verstandhouding begint na meer dan een halve eeuw eindelijk vlotjes te verlopen. En nu? Hoe moet het nu verder? Gaan we nu ook ons eigen volkslied krijgen? Iedereen mag me verbeteren als ik verkeerd zit, maar het lijkt me alsof er teveel naar een eengemaakt Europa gestreefd wordt zonder de bevolking in te lichten over wat er echt gaande is en over wat nu de bedoeling is hoe het nu verder moet. Waarschijnlijk zal het wel ergens te vinden zijn op het worldwide web, maar ik ben tam vandaag…

…Dus bij deze een oproep: Kan iemand misschien wat licht werpen op de toekomstvisie van het vernieuwde Europa?

tempo tempo

De zomer ligt al een eindje achter ons. De herfstvakantie en Halloween van dit jaar zijn ook al gepasseerd. We zitten middenin de herfst van het jaar en we voelen het einde naderen. De Amerikanen zullen eind deze maand (de derde donderdag van november red.) nog Thanksgiving vieren, maar wij voelen de laatste stuiptrekkingen van 2009 al opkomen. Het komen van het grijze haar des jaars 2009 wordt voor ons gesymboliseerd door de komst van een heilige man met een mijter, bijgestaan door een hoop Moorse handlangers.

We beginnen al iets meer uit ons vel te bibberen, net als het bewogen jaar 2009. Maar ook het decennium begint te kreunen onder de herfstige periode die het zelf meemaakt. Na volgend jaar zal het helemaal gedaan zijn met de jaren 0 uit het nieuwe millennium. En dat decennium heeft zich ook al meer dan bewogen voorgedaan. Wat hebben we de afgelopen negen jaar allemaal niet meegemaakt, seg? Daar neem ik toch mijn hoedje voor af. Die Wijze Man hierboven heeft duidelijk niet stilgezeten.

Maar dat is nu eenmaal het Lot. De tijd en de trein moeten vooruit blijven gaan. Eens de jeugd voorbij, gaat het allemaal steeds sneller en sneller voorbij. Ben je de 20 voorbij, dan begrijp je perfect wat ik wil zeggen. En zo gaat het ook met de seizoenen, de jaren en de eeuwen. We zijn op zeer korte tijd van een slavenmaatschappij naar een ware consumptiemaatschappij geëvolueerd. Van een slakkengang naar een luipaardtred. En dan begin ik me af te vragen, is het allemaal niet wat te snel gegaan? Op slechts enkele decennia zijn we bijvoorbeeld van Sinterklaas naar Santa Claus naar Sinterklaas EN Kerstman gegaan. En niemand lijkt eigenlijk goed te weten hoe dat komt.

Maar als die bepaalde periode van het jaar er dan weer aankomt, dan vergeet ik snel weer waar ik aan aan het denken was en hou ik me met immens veel plezier bezig met de eindejaarsfeesten. Laat de Sint nu maar gauw (*kuch* morgen al) arriveren en laat de Kerstgekte maar gauw volledig losbarsten. Heerlijk genieten van het feesten in de kou (en met bijhorende drank!).

This is it!

Eind juni overleed Michael Jackson. Dat is geen groot nieuws meer op zich. Iedereen (maar dan ook letterlijk iedereen in heel de wereld) zal wel weten dat de King of Pop intussen zijn grote levensdoel niet bereikt heeft (het eeuwige leven red.). Zijn dood was plots, zijn begrafenis niet zonder plooien in het laken en ook daarna was er nog veel ophef, commotie en dergelijke meer rond het overlijden van de grote man. En zoals het een groot artiest betaamt, kwam er nog een album (al was die eigenlijk nog wel gepland) en zelfs nog een film. Maar de film beloofde wel iets speciaals te zijn. Geen gewone biografie dus.

Ik ben hem vorig weekend gaan bekijken en ik moet zeggen… ik was overdonderd. Niet alleen is het een dot van een film geworden, ook de man zelf komt eruit als een man die na alle tegenslagen die hij heeft gekend nog steeds ambitie had, nog steeds een doel in zijn leven. Voor zij die de film nog niet gezien hebben, maar het wel nog van plan zijn; ik zal niet te veel verklappen. Enkel dit: verwacht je aan een film over het hele voorbereidingsgebeuren voor de grootste concertreeks ooit in de geschiedenis van de muziek. En weet dat het niet alleen de grootste concertreeks ooit zou zijn geweest, maar ook de meest spectaculaire.

Er werden blijkbaar kosten noch moeite gespaard om de fans het meest ultieme concert ooit voor te schotelen. Waar bijna elke artiest één grote show opvoert of een handvol shows creëert, wilde MJ bij elk nummer een aparte en bijhorende show/act. Uniek in de popgeschiedenis me dunkt. Letterlijk alles werd geïntegreegd: lichtspektakel, vernuftige danspasjes, heuse verhaallijnen, opwaarderingen van oudere acts, 3D special effects, vuur(werk), interactie, … You name it, it was included.

Ook de man zelf zat nog vol passie en vuur. En vooral, vol leven. Iets wat weinigen nog in hem hadden gezien. En daarmee doel ik niet op het overlijden van MJ, maar op de grote tegenslagen die hij de laatste jaren heeft gekend. Enig ander normaal persoon zou volledig gekraakt zijn daardoor, maar MJ niet. Hij was nog steeds verliefd op de muziek en op zijn fans. Alles wat hij deed was voor zij die hem groot hebben gemaakt. “The fans have to hear it as it came out on the record. Not one note may be different”, aldus de held. En daar moet je respect voor hebben. Natuurlijk waren er wel wat interludes die gemoderniseerd werden (als het ware digital gefilterd, zoals dat dan tegenwoordig heet).

En dan te bedenken dat ik één van zijn concerten zou meemaken. Dat ik deel zou uitmaken van het selecte publiek dat een meer dan waardig afscheid kon nemen van MJ. De meest ultieme muzikale ervaring had het geweest me dunkt. Jammer…

A hellish 2009

Het begint nu wel een beetje de spuigaten uit te lopen. Waar we anders een handvol bekende Belgen en wereldsterren het loodje zien leggen, blijkt 2009 een absoluut topjaar te zijn. Een klein overzicht…

Het jaar ging meteen al verschrikkelijk slecht van start met het overlijden van één van de gouden spelers van KVM… Lei Clijsters verliet ons op 4 januari op 52-jarige leeftijd. Amper een maandje later (10 februari) moest het Belgische voetbal alweer een icoon afgeven. Antoine Vanhove (71) was eraan voor de moeite. En ook in maart (de 24ste om exact te zijn) mochten de waterlanders weer boven gehaald worden. De 86-jarige Nand Buyl (gevierd Vlaams acteur) volgde de twee sportgrootheden naar het hiernamaals.

April en mei waren relatief rustige maanden, met weinig bijzonders te melden. Maar dan begon het pas echt. Dan kwam de verschrikkelijke en donkere juni-maand. Op 22 juni kwam het droevige nieuws dat Belgisch politicus Karel Van Miert ons op 67-jarige leeftijd verlaten had. Droevig nieuws dat snel wereldwijde navolging kreeg. Al was het dan door iemand anders. Want slechts enkele dagen later (25 juni) stierf Farrah Fawcett, een gevierd Amerikaanse actrice, op 62-jarige leeftijd.

En dat was nog niet genoeg, want op diezelfde dag verlieten nog twee grootheden ons. Even later bereikte ons het nieuws dat Hilde Rens aka Yasmine (37) zichzelf van het leven beroofd had. De Belgische showbusiness werd in een diepe rouw gedompeld. En even later kwam nog schokkender nieuws… de King of Pop was niet meer. Jawel, Michael Jackson, de man van de moonwalk, de man van het hoge stemmetje, de man van het Home Alone-sterretje, de man met de operaties (neus), de man met de transformatie van zwart naar blank, en zoveel meer, was niet meer. Hij was slechts 50.

Minder schokkend, maar nog steeds verschrikkelijk voor de voetbalwereld, was het overlijden van Robert Louis-Dreyfus (63), die volgers van de voetbalwereld wel zullen kennen als (voormalig) bestuurder van Olympique Marseille en Standard Luik. Hij verliet ons kort na de verschrikkelijke juni-periode, op 4 juli. Op diezelfde dag verongelukte ook een veelbelovend en talentvol Nederlands dj, Fokko Versloot. Hij was slechts 26 jaar oud.

6 juli. Een nieuw overlijden in de sportwereld. Mathieu Montcourt, veelbelovend Frans tennisser, ging naar de andere kant op 24-jarige leeftijd. En net nog binnen juli (de 31ste) alweer een groot afscheid in de wereld van de voetbal. Op 76-jarige leeftijd moest voetbalminnend Engeland (en de rest van de wereld) afscheid nemen van legende Bobby Robson.

In augustus was het niet veel beter. Op de zesde van die maand stierf Willy DeVille, frontman van pop- en rockband Mink DeVille (YouTube het maar eens) op 58-jarige leeftijd. Eind augustus kreeg de Kennedy-familie ook een schok te verduren. Na de zus van John F Kennedy (Eunice Kennedy Shriver (88) 11 augustus), bereikte ons het nieuws dat de broer van de beruchte man, Edward Kennedy, op 77-jarige leeftijd naar het hiernamaals trok. Dit gebeurde op 25 augustus.

Ook september was niet veel beter. 14 september stierf nog een Amerikaanse acteur, deze keer aan de gevolgen van een slepende ziekte. Patrick Swayze was slechts 57. Maar ook op 30 september viel er droevig nieuws te melden. De grote knecht van Eddy Merckx, Victor Van Schil benam zich op 30 september op 69-jarige leeftijd van het leven.

En dan komen we aan bij oktober, de maand die nu nog maar net halverwege is. En ook daarin viel nogal wat droevig nieuws te melden. Zo verliet Dré Steemans, ook wel bekend als Felice, ons op 9 oktober. Hij stierf aan de gevolgen van een hartaanval. Hij was slechts 55 jaar oud. Een dag later, op 10 oktober, bereikte ons het nieuws dat ex-Boyzone-zanger Stephen Gately op 33-jarige leeftijd de aardkloot verliet. Overdadig drankgebruik met zijn vriendje werd hem fataal.

En dan uiteindelijk… gisteren… Op Michael Jackson na het droevigste nieuws van het jaar… De meest getalenteerde wielrenner die België ooit heeft gekend en ooit zal kennen overleefde een klopjacht van de pers, een klopjacht van de drugscontroleurs. Hij overleefde de negativiteit van het publiek en het wielrennerswereldje. Hij overleefde zelfs twee zelfmoordpogingen. Maar uiteindelijk werd op 12 oktober een simpele longembolie hem fataal. Frank Vandenbroucke haalde amper de leeftijd van 34…

Wat zullen de rest van oktober, november en december ons nog brengen?

Those summernights…

De zomer van 2009 is voorbij. En wat was het een fantastische zomer. We hebben veel warmte en zonneschijn gekend en dat zelfs een hele zomer lang. Niet echt wat je noemt een jaarlijkse traditie van de Belgische zomermaanden. Ik vond het alvast een meer dan fantastische zomer. Waarom?

Wel, ik heb veel festivals meegemaakt (meegewerkt aan) en bijna allemaal waren ze een grandioos succes. Enkel The Qontinent was een kleine tegenvaller, maar dat mocht de pret niet bederven voor de latere festivals. Nooit eerder kwam ik zoveel interessante mensen tegen tijdens mijn werkuren op die festivals en nooit eerder wist ik zoveel festivals op één zomer te doen.

De City Parade mocht dan de afsluiter zijn van mijn festivalzomer, de echte afsluiter van de zomer van 2009 was een tripje naar Parijs. Het was al een hele poos geleden dat ik daar nog geweest was en het was dan ook aangenaam om al die bekende en minder bekende plekjes nog eens terug te zien. Ik moet wel bekennen dat Parijs niet zo mijn ding is. Maar langs de andere kant is wel duidelijk geworden dat ik nu meer dan ooit nood heb aan een degelijke vakantieperiode. Misschien toch nog even kijken naar een tripje dit jaar?

Intussen zijn we al aan de herfst van dit jaar begonnen. En hoe kan die beter ingezet worden dan met een verkoudheid. Laat me nu maar even ziek zijn en mijmeren naar warmere periodes, vooraleer ik begin uit te kijken naar de oh zo graag geziene feestdagen in het najaar. Laat me nu maar even snotteren en kuchen. Maar niet te lang. Want over een goeie week zetten we de herfst in met… jawel… een feest! Op naar Phase04.

De zomer van 2009 is voorbij. En wat was het een fantastische zomer. We hebben veel warmte en zonneschijn gekend en dat zelfs een hele zomer lang. Niet echt wat je noemt een jaarlijkse traditie van de Belgische zomermaanden. Ik vond het alvast een meer dan fantastische zomer. Waarom?

Wel, ik heb veel festivals meegemaakt (meegewerkt aan) en bijna allemaal waren ze een grandioos succes. Enkel The Qontinent was een kleine tegenvaller, maar dat mocht de pret niet bederven voor de latere festivals. Nooit eerder kwam ik zoveel interessante mensen tegen tijdens mijn werkuren op die festivals en nooit eerder wist ik zoveel festivals op één zomer te doen.

De City Parade mocht dan de afsluiter zijn van mijn festivalzomer, de echte afsluiter van de zomer van 2009 was een tripje naar Parijs. Het was al een hele poos geleden dat ik daar nog geweest was en het was dan ook aangenaam om al die bekende en minder bekende plekjes nog eens terug te zien. Ik moet wel bekennen dat Parijs niet zo mijn ding is. Maar langs de andere kant is wel duidelijk geworden dat ik nu meer dan ooit nood heb aan een degelijke vakantieperiode. Misschien toch nog even kijken naar een tripje dit jaar?

Intussen zijn we al aan de herfst van dit jaar begonnen. En hoe kan die beter ingezet worden dan met een verkoudheid. Laat me nu maar even ziek zijn en mijmeren naar warmere periodes, vooraleer ik begin uit te kijken naar de oh zo graag geziene feestdagen in het najaar. Laat me nu maar even snotteren en kuchen. Maar niet te lang. Want over een goeie week zetten we de herfst in met… jawel… een feest! Op naar Phase04.

Il est cinq heures…

Wist je dat…

• Frans brood en croissants echt wel overvloedig terug te vinden zijn in Frankrijk, maar dat ik de Fransen ervan verdenk dit speciaal voor de toeristen te doen?
• Franse radiostations bekende Amerikaanse hits deels zelf gaan vertalen/dubben en dus niet alleen de televisieprogramma’s aangepakt worden?
• er in Frankrijk onnoemelijk veel flitspalen staan?
• die flitspalen ook enkel te vinden zijn in de richting België-Parijs en niet in de omgekeerde richting?
• diezelfde flitspalen ook nog eens opvallend onopvallend zijn en alsook opgesteld staan?
• een roker enorm veel moeite moet doen om aan sigaretten te geraken in Parijs?
• drankjes in restaurantjes en bistro’s in Parijs ongeveer even duur zijn als een snackje?
• je gratis kan parkeren in heel de stad op een zaterdag?
• ik de 120-jarige viering van de Moulin Rouge had kunnen meemaken, maar dit jammer genoeg niet heb gedaan?
• Stade de France toch een zeer mooi voetbalstadion is?
• het hele metrogebeuren best wel ingewikkeld is, net als in Berlijn, maar in schril contrast met Barcelona, Londen, Milaan en New York.
• de koffie in Parijs is zoals hij moet zijn: zwart en zo sterk dat het lepeltje erin blijft rechtstaan. Bericht aan de Belgische koffieverkopers: het kan dus toch buiten Italië en Zuid-Amerika!
• België in Frankrijk het nieuws haalde met de rellen in Molenbeek (“Bruxelles” volgens de Fransen) en het “melk vergooien” van de Belgische landbouwers?
• ik me wel kan vinden in een woonplaats in een miljoenenstad… als het maar niet Parijs is?
• er naast Fransen eigenlijk enkel Amerikanen, Duitsers en Aziaten te zien/horen zijn en verbazingwekkend genoeg heel veel Vlamingen op het bekende kerkhof van Parijs?
• ik eerst voorstander was van koppelverkoop, maar sinds Parijs iets minder? Blijkbaar worden toestellen per land geblokkeerd dan.
• Parijs qua verkeersdrukte goed meevalt, in schril contrast met Londen en New York?
• ik in Parijs merkte dat een smartphone echt wel een must aan het worden is in mijn leven?
• ik bijgevolg niet lang meer zonder zal zitten?
• er een “quartier” in Parijs is die Anvers noemt?

Wist je dat allemaal?

Gots to love

Al bijna een half jaar maakt ze deel uit van mijn leven. Al bijna een half jaar verblijdt ze m’n leven met haar aanwezigheid. Die kleine zwartharige meid, waar ik zo verliefd op geworden ben. Ik had nooit durven dromen dat ik zoiets nog zou meemaken, zovele jaren na de kortstondige, maar vurig intense liefde met dat brunetje. Maar toch…

Wanneer ik thuiskom, staat ze klaar om me innig te begroeten. Haar zeemzoete stem klinkt dan door de hele kamer en doet me alles vergeten waar ik die dag mee in mijn maag zit. En dan zwijg ik nog over die passie en dat enthousiasme. Ze gaat als een beest te keer in bed en in de zetel. Ik kan bijna niet volgen, maar stiekem wil ik dat dan weer niet toegeven.

Natuurlijk heeft ze ook haar mindere kantjes. Anders zou ze niet aards te noemen zijn. Zo heeft ze toch nogal de neiging graag te willen snoepen. Maar ach, ze is zo lief meneer. Die sprankelende ogen kan je gewoon niets weigeren. En uiteindelijk breekt je wil om haar alles te geven wat ze maar wil. Zou ik ze teveel in de watten leggen? Bederven zelfs?

Maar binnenkort ondergaat ze een zware ingreep. Van bovenaf werd besloten dat een einde gemaakt wordt aan haar vruchtbaarheid. Het is bijna een schande te noemen. Zulke perfecte genen zouden doorgegeven moeten worden, zouden in leven moeten blijven. Maar het mag niet zijn. De dag dat de zomer ten einde loopt wordt de dag dat voor haar het zonlicht niet meer schijnt.

Mijn liefde wordt op 21 september 2009 gesteriliseerd.

ne zondag op grootmoeders wijze

Ik heb de laatste tijd niet zo heel erg veel vrije tijd meer om handen. Steeds meer en meer werk op allerlei vlakken en de vrijetijdsbezigheden die zich nu weer beginnen op te stapelen zorgen ervoor dat mij veel slaap ontzegd wordt. Maar heel ab und zu kan er toch nog eens een relaxerend momentje af.

Zo genoot ik vorige zondag, na een hectische maar meer dan geslaagde Laundry Day, van een immens rustig dagje. Een typische zondag zoals zovelen onder hem zich herinneren van in de jeugd (en dan vooral als in “me geun nor de bomma veur een kaffeke en een pateeke”). Onlangs kwam mijn teerbeminde op The Insiders en daar kregen we de kans om enkele nieuwe producten uit te testen. Wij besloten cake te testen.

Zondag was het dus hét moment om die cake eens te testen. De keuze viel op een frangipanecake (ter reclame: nieuw product van Herta). En het moet gezegd worden… er is na een enorm drukke periode bijna niets zaliger dan te relaxen, rustig wakker te worden, niets te doen en dat alles met de heerlijke geur van een verse cake in de oven in ons gezellig habitatje.

En het was dan ook nog eens verbazingwekkend snel in elkaar gestoken en even verbazingwekkend snel klaar. De geur, het uitzicht, de bezigheden… kortom alles deed ons denken aan lang vervlogen tijden en deed ons vol meewoed mijmeren naar betere en onschuldige tijden.

Wat kan het zalig zijn om zulke momenten te beleven. Dank je wel Herta… Gooi die frangipanecake nu maar snel op de markt!

Those summernights

De zomervakantie is sinds gisteren officieel achter de rug. De schoolgaande jeugd kan zich terug opmaken voor tien maanden achter de schoolbanken. En natuurlijk gepaard met het nodige gezaag en geklaag. Altijd dezelfde verplichte nummertjes… opletten, taken afwerken, lessen studeren, examens voorbereiden.

Maar wat ze niet zien, is dat de school de tijd van hun leven is. Ik heb altijd genoten van de periode dat ik studeerde. Ok, ook ik heb gezaagd en geklaagd. Maar ik besefte wel dat ik de tijd van mijn leven aan het beleven was. Weinig tot geen verantwoordelijkheid, immens veel vrije tijd, de verplichtingen die al bij al nog heel erg goed meevallen. Het was eigenlijk een luxeleventje.

Ik mis het wel, moet ik eerlijk toegeven. Dat vrije gevoel dat je omvangt, de mogelijkheden die zich nog allemaal aanbieden of zelfs nog moeten aanbieden. Een hele toekomst die voor je ligt en je krijgt de kans eigenhandig aan die toekomstweg te timmeren. En dan vergeten we nog eens alle kansen om uit te gaan zonder echte bekommernissen. Cafés, feestjes, fuiven of gewoon simpelweg fun met de vrienden.

Voor alle studenten en leerlingen onder jullie… geniet van de tijd! Eens je aan het werkersleventje begint, is het gedaan met onbekommerd uitgaan en weggaan. Heb je eens wat te veel gedronken of ben je eens wat te laat (vroeg?) thuis gekomen, heb je niet meer de mogelijkheid om zomaar te blijven liggen en een dagje te missen. En het gaat nog eens verder als je alleen woont of samen woont. Je moet uiteindelijk wel je huishouden doen en je rekeningen blijven betalen. “Ik zit ook wel op kot”, is toch helemaal wat anders hoor.

Hoor nu mijn klaagzang eens aan. Ik heb een onvergetelijke tijd gehad achter de schoolbanken, maar het hoeft niet perse gedaan te zijn eens je begint te werken. Ik beleef nog steeds prachtige dingen en ik ga nog steeds geregeld weg (eigenlijk nog te veel). Misschien wordt het eens tijd dat ik mezelf eens vragen ga stellen. Leef ik niet te veel van dag tot dag? Moet ik niet een aantal dingen wat rustiger aan gaan doen? Er komt toch ooit wel eens een einde aan. Maar van zodra ik zulke dingen begin te denken, antwoord ik gauw in mijn hoofd dat ik nog veel te jong ben een aantal dingen op te geven.

Het aloude spreekwoord blijft nog steeds gelden, en zal mijns inziens ook eeuwig blijven gelden…

Carpe diem!

vroem vroem

Gisterenavond was weer eens een gezellige avond. De afgelopen week had ik geen enkele avond rust en ik was dan ook helemaal afgepeigerd als ik aan het weekend begon. Maar toen gevraagd werd of ik zin had in een drive in, heb ik geen moment getwijfeld. Het was de laatste keer in de Mechelse Nekker deze zomer en Ice Age 3 had ik nog niet gezien. Daarbovenop was het ook nog eens heerlijk zomers… ideaal dus om in outdoor een filmpje mee te pikken.

En het is en het blijft toch een unieke belevenis. Het gebeuren was uitermate populair in de jaren 70 en 80 in het Beloofde Land, maar kende hier nooit echt een doorbraak. Tot de laatste paar jaren in ieder geval. Ik moet zeggen dat ik er totnogtoe niet zoveel gebruik van heb gemaakt (nog maar twee keer eerder naar een drive in geweest), maar ik heb mezelf (misschien wel ijdele hoop) voorgenomen het meer te doen. Veel te vroeg aankomen, voorruitje laten wassen, genieten van de muziek die zowel door de boxen op het terrein schalt als door de boxen van de wagen dankzij de “hypermoderne” frequentietoestanden en een uitgelaten sfeer tussen de bezoekers. Veel meer dan tijdens een gewoon bioscoopbezoekje.

Wanneer het dan uiteindelijk donker genoeg was en de film nog steeds niet begonnen was, begonnen de chauffeurs solidair allemaal te claxonneren uit protest. Idem tijdens de pauze van de film, maar dan bij wijze van afscheid voor een jaar (het was immers de laatste voorstelling).

Het doet je bijna dromen over hoe het zou zijn geweest op te groeien in de Verenigde Staten in eerdere decennia. Ondanks het iet of wat slechtere imago dat het nu met zich meedraagt en de vele problemen die er op het moment zijn, blijft Amerika nog steeds een land waar velen van dromen en waar velen hun heil in zien en zoeken.

Strakjes misschien eens opzoeken waar er nog drive ins zijn. Ik neem aan dat Antwerpen en Brussel er sowieso ook wel aan meedoen…