A hellish 2009

Het begint nu wel een beetje de spuigaten uit te lopen. Waar we anders een handvol bekende Belgen en wereldsterren het loodje zien leggen, blijkt 2009 een absoluut topjaar te zijn. Een klein overzicht…

Het jaar ging meteen al verschrikkelijk slecht van start met het overlijden van één van de gouden spelers van KVM… Lei Clijsters verliet ons op 4 januari op 52-jarige leeftijd. Amper een maandje later (10 februari) moest het Belgische voetbal alweer een icoon afgeven. Antoine Vanhove (71) was eraan voor de moeite. En ook in maart (de 24ste om exact te zijn) mochten de waterlanders weer boven gehaald worden. De 86-jarige Nand Buyl (gevierd Vlaams acteur) volgde de twee sportgrootheden naar het hiernamaals.

April en mei waren relatief rustige maanden, met weinig bijzonders te melden. Maar dan begon het pas echt. Dan kwam de verschrikkelijke en donkere juni-maand. Op 22 juni kwam het droevige nieuws dat Belgisch politicus Karel Van Miert ons op 67-jarige leeftijd verlaten had. Droevig nieuws dat snel wereldwijde navolging kreeg. Al was het dan door iemand anders. Want slechts enkele dagen later (25 juni) stierf Farrah Fawcett, een gevierd Amerikaanse actrice, op 62-jarige leeftijd.

En dat was nog niet genoeg, want op diezelfde dag verlieten nog twee grootheden ons. Even later bereikte ons het nieuws dat Hilde Rens aka Yasmine (37) zichzelf van het leven beroofd had. De Belgische showbusiness werd in een diepe rouw gedompeld. En even later kwam nog schokkender nieuws… de King of Pop was niet meer. Jawel, Michael Jackson, de man van de moonwalk, de man van het hoge stemmetje, de man van het Home Alone-sterretje, de man met de operaties (neus), de man met de transformatie van zwart naar blank, en zoveel meer, was niet meer. Hij was slechts 50.

Minder schokkend, maar nog steeds verschrikkelijk voor de voetbalwereld, was het overlijden van Robert Louis-Dreyfus (63), die volgers van de voetbalwereld wel zullen kennen als (voormalig) bestuurder van Olympique Marseille en Standard Luik. Hij verliet ons kort na de verschrikkelijke juni-periode, op 4 juli. Op diezelfde dag verongelukte ook een veelbelovend en talentvol Nederlands dj, Fokko Versloot. Hij was slechts 26 jaar oud.

6 juli. Een nieuw overlijden in de sportwereld. Mathieu Montcourt, veelbelovend Frans tennisser, ging naar de andere kant op 24-jarige leeftijd. En net nog binnen juli (de 31ste) alweer een groot afscheid in de wereld van de voetbal. Op 76-jarige leeftijd moest voetbalminnend Engeland (en de rest van de wereld) afscheid nemen van legende Bobby Robson.

In augustus was het niet veel beter. Op de zesde van die maand stierf Willy DeVille, frontman van pop- en rockband Mink DeVille (YouTube het maar eens) op 58-jarige leeftijd. Eind augustus kreeg de Kennedy-familie ook een schok te verduren. Na de zus van John F Kennedy (Eunice Kennedy Shriver (88) 11 augustus), bereikte ons het nieuws dat de broer van de beruchte man, Edward Kennedy, op 77-jarige leeftijd naar het hiernamaals trok. Dit gebeurde op 25 augustus.

Ook september was niet veel beter. 14 september stierf nog een Amerikaanse acteur, deze keer aan de gevolgen van een slepende ziekte. Patrick Swayze was slechts 57. Maar ook op 30 september viel er droevig nieuws te melden. De grote knecht van Eddy Merckx, Victor Van Schil benam zich op 30 september op 69-jarige leeftijd van het leven.

En dan komen we aan bij oktober, de maand die nu nog maar net halverwege is. En ook daarin viel nogal wat droevig nieuws te melden. Zo verliet Dré Steemans, ook wel bekend als Felice, ons op 9 oktober. Hij stierf aan de gevolgen van een hartaanval. Hij was slechts 55 jaar oud. Een dag later, op 10 oktober, bereikte ons het nieuws dat ex-Boyzone-zanger Stephen Gately op 33-jarige leeftijd de aardkloot verliet. Overdadig drankgebruik met zijn vriendje werd hem fataal.

En dan uiteindelijk… gisteren… Op Michael Jackson na het droevigste nieuws van het jaar… De meest getalenteerde wielrenner die België ooit heeft gekend en ooit zal kennen overleefde een klopjacht van de pers, een klopjacht van de drugscontroleurs. Hij overleefde de negativiteit van het publiek en het wielrennerswereldje. Hij overleefde zelfs twee zelfmoordpogingen. Maar uiteindelijk werd op 12 oktober een simpele longembolie hem fataal. Frank Vandenbroucke haalde amper de leeftijd van 34…

Wat zullen de rest van oktober, november en december ons nog brengen?

Those summernights…

De zomer van 2009 is voorbij. En wat was het een fantastische zomer. We hebben veel warmte en zonneschijn gekend en dat zelfs een hele zomer lang. Niet echt wat je noemt een jaarlijkse traditie van de Belgische zomermaanden. Ik vond het alvast een meer dan fantastische zomer. Waarom?

Wel, ik heb veel festivals meegemaakt (meegewerkt aan) en bijna allemaal waren ze een grandioos succes. Enkel The Qontinent was een kleine tegenvaller, maar dat mocht de pret niet bederven voor de latere festivals. Nooit eerder kwam ik zoveel interessante mensen tegen tijdens mijn werkuren op die festivals en nooit eerder wist ik zoveel festivals op één zomer te doen.

De City Parade mocht dan de afsluiter zijn van mijn festivalzomer, de echte afsluiter van de zomer van 2009 was een tripje naar Parijs. Het was al een hele poos geleden dat ik daar nog geweest was en het was dan ook aangenaam om al die bekende en minder bekende plekjes nog eens terug te zien. Ik moet wel bekennen dat Parijs niet zo mijn ding is. Maar langs de andere kant is wel duidelijk geworden dat ik nu meer dan ooit nood heb aan een degelijke vakantieperiode. Misschien toch nog even kijken naar een tripje dit jaar?

Intussen zijn we al aan de herfst van dit jaar begonnen. En hoe kan die beter ingezet worden dan met een verkoudheid. Laat me nu maar even ziek zijn en mijmeren naar warmere periodes, vooraleer ik begin uit te kijken naar de oh zo graag geziene feestdagen in het najaar. Laat me nu maar even snotteren en kuchen. Maar niet te lang. Want over een goeie week zetten we de herfst in met… jawel… een feest! Op naar Phase04.

De zomer van 2009 is voorbij. En wat was het een fantastische zomer. We hebben veel warmte en zonneschijn gekend en dat zelfs een hele zomer lang. Niet echt wat je noemt een jaarlijkse traditie van de Belgische zomermaanden. Ik vond het alvast een meer dan fantastische zomer. Waarom?

Wel, ik heb veel festivals meegemaakt (meegewerkt aan) en bijna allemaal waren ze een grandioos succes. Enkel The Qontinent was een kleine tegenvaller, maar dat mocht de pret niet bederven voor de latere festivals. Nooit eerder kwam ik zoveel interessante mensen tegen tijdens mijn werkuren op die festivals en nooit eerder wist ik zoveel festivals op één zomer te doen.

De City Parade mocht dan de afsluiter zijn van mijn festivalzomer, de echte afsluiter van de zomer van 2009 was een tripje naar Parijs. Het was al een hele poos geleden dat ik daar nog geweest was en het was dan ook aangenaam om al die bekende en minder bekende plekjes nog eens terug te zien. Ik moet wel bekennen dat Parijs niet zo mijn ding is. Maar langs de andere kant is wel duidelijk geworden dat ik nu meer dan ooit nood heb aan een degelijke vakantieperiode. Misschien toch nog even kijken naar een tripje dit jaar?

Intussen zijn we al aan de herfst van dit jaar begonnen. En hoe kan die beter ingezet worden dan met een verkoudheid. Laat me nu maar even ziek zijn en mijmeren naar warmere periodes, vooraleer ik begin uit te kijken naar de oh zo graag geziene feestdagen in het najaar. Laat me nu maar even snotteren en kuchen. Maar niet te lang. Want over een goeie week zetten we de herfst in met… jawel… een feest! Op naar Phase04.

Il est cinq heures…

Wist je dat…

• Frans brood en croissants echt wel overvloedig terug te vinden zijn in Frankrijk, maar dat ik de Fransen ervan verdenk dit speciaal voor de toeristen te doen?
• Franse radiostations bekende Amerikaanse hits deels zelf gaan vertalen/dubben en dus niet alleen de televisieprogramma’s aangepakt worden?
• er in Frankrijk onnoemelijk veel flitspalen staan?
• die flitspalen ook enkel te vinden zijn in de richting België-Parijs en niet in de omgekeerde richting?
• diezelfde flitspalen ook nog eens opvallend onopvallend zijn en alsook opgesteld staan?
• een roker enorm veel moeite moet doen om aan sigaretten te geraken in Parijs?
• drankjes in restaurantjes en bistro’s in Parijs ongeveer even duur zijn als een snackje?
• je gratis kan parkeren in heel de stad op een zaterdag?
• ik de 120-jarige viering van de Moulin Rouge had kunnen meemaken, maar dit jammer genoeg niet heb gedaan?
• Stade de France toch een zeer mooi voetbalstadion is?
• het hele metrogebeuren best wel ingewikkeld is, net als in Berlijn, maar in schril contrast met Barcelona, Londen, Milaan en New York.
• de koffie in Parijs is zoals hij moet zijn: zwart en zo sterk dat het lepeltje erin blijft rechtstaan. Bericht aan de Belgische koffieverkopers: het kan dus toch buiten Italië en Zuid-Amerika!
• België in Frankrijk het nieuws haalde met de rellen in Molenbeek (“Bruxelles” volgens de Fransen) en het “melk vergooien” van de Belgische landbouwers?
• ik me wel kan vinden in een woonplaats in een miljoenenstad… als het maar niet Parijs is?
• er naast Fransen eigenlijk enkel Amerikanen, Duitsers en Aziaten te zien/horen zijn en verbazingwekkend genoeg heel veel Vlamingen op het bekende kerkhof van Parijs?
• ik eerst voorstander was van koppelverkoop, maar sinds Parijs iets minder? Blijkbaar worden toestellen per land geblokkeerd dan.
• Parijs qua verkeersdrukte goed meevalt, in schril contrast met Londen en New York?
• ik in Parijs merkte dat een smartphone echt wel een must aan het worden is in mijn leven?
• ik bijgevolg niet lang meer zonder zal zitten?
• er een “quartier” in Parijs is die Anvers noemt?

Wist je dat allemaal?

Gots to love

Al bijna een half jaar maakt ze deel uit van mijn leven. Al bijna een half jaar verblijdt ze m’n leven met haar aanwezigheid. Die kleine zwartharige meid, waar ik zo verliefd op geworden ben. Ik had nooit durven dromen dat ik zoiets nog zou meemaken, zovele jaren na de kortstondige, maar vurig intense liefde met dat brunetje. Maar toch…

Wanneer ik thuiskom, staat ze klaar om me innig te begroeten. Haar zeemzoete stem klinkt dan door de hele kamer en doet me alles vergeten waar ik die dag mee in mijn maag zit. En dan zwijg ik nog over die passie en dat enthousiasme. Ze gaat als een beest te keer in bed en in de zetel. Ik kan bijna niet volgen, maar stiekem wil ik dat dan weer niet toegeven.

Natuurlijk heeft ze ook haar mindere kantjes. Anders zou ze niet aards te noemen zijn. Zo heeft ze toch nogal de neiging graag te willen snoepen. Maar ach, ze is zo lief meneer. Die sprankelende ogen kan je gewoon niets weigeren. En uiteindelijk breekt je wil om haar alles te geven wat ze maar wil. Zou ik ze teveel in de watten leggen? Bederven zelfs?

Maar binnenkort ondergaat ze een zware ingreep. Van bovenaf werd besloten dat een einde gemaakt wordt aan haar vruchtbaarheid. Het is bijna een schande te noemen. Zulke perfecte genen zouden doorgegeven moeten worden, zouden in leven moeten blijven. Maar het mag niet zijn. De dag dat de zomer ten einde loopt wordt de dag dat voor haar het zonlicht niet meer schijnt.

Mijn liefde wordt op 21 september 2009 gesteriliseerd.

ne zondag op grootmoeders wijze

Ik heb de laatste tijd niet zo heel erg veel vrije tijd meer om handen. Steeds meer en meer werk op allerlei vlakken en de vrijetijdsbezigheden die zich nu weer beginnen op te stapelen zorgen ervoor dat mij veel slaap ontzegd wordt. Maar heel ab und zu kan er toch nog eens een relaxerend momentje af.

Zo genoot ik vorige zondag, na een hectische maar meer dan geslaagde Laundry Day, van een immens rustig dagje. Een typische zondag zoals zovelen onder hem zich herinneren van in de jeugd (en dan vooral als in “me geun nor de bomma veur een kaffeke en een pateeke”). Onlangs kwam mijn teerbeminde op The Insiders en daar kregen we de kans om enkele nieuwe producten uit te testen. Wij besloten cake te testen.

Zondag was het dus hét moment om die cake eens te testen. De keuze viel op een frangipanecake (ter reclame: nieuw product van Herta). En het moet gezegd worden… er is na een enorm drukke periode bijna niets zaliger dan te relaxen, rustig wakker te worden, niets te doen en dat alles met de heerlijke geur van een verse cake in de oven in ons gezellig habitatje.

En het was dan ook nog eens verbazingwekkend snel in elkaar gestoken en even verbazingwekkend snel klaar. De geur, het uitzicht, de bezigheden… kortom alles deed ons denken aan lang vervlogen tijden en deed ons vol meewoed mijmeren naar betere en onschuldige tijden.

Wat kan het zalig zijn om zulke momenten te beleven. Dank je wel Herta… Gooi die frangipanecake nu maar snel op de markt!

Those summernights

De zomervakantie is sinds gisteren officieel achter de rug. De schoolgaande jeugd kan zich terug opmaken voor tien maanden achter de schoolbanken. En natuurlijk gepaard met het nodige gezaag en geklaag. Altijd dezelfde verplichte nummertjes… opletten, taken afwerken, lessen studeren, examens voorbereiden.

Maar wat ze niet zien, is dat de school de tijd van hun leven is. Ik heb altijd genoten van de periode dat ik studeerde. Ok, ook ik heb gezaagd en geklaagd. Maar ik besefte wel dat ik de tijd van mijn leven aan het beleven was. Weinig tot geen verantwoordelijkheid, immens veel vrije tijd, de verplichtingen die al bij al nog heel erg goed meevallen. Het was eigenlijk een luxeleventje.

Ik mis het wel, moet ik eerlijk toegeven. Dat vrije gevoel dat je omvangt, de mogelijkheden die zich nog allemaal aanbieden of zelfs nog moeten aanbieden. Een hele toekomst die voor je ligt en je krijgt de kans eigenhandig aan die toekomstweg te timmeren. En dan vergeten we nog eens alle kansen om uit te gaan zonder echte bekommernissen. Cafés, feestjes, fuiven of gewoon simpelweg fun met de vrienden.

Voor alle studenten en leerlingen onder jullie… geniet van de tijd! Eens je aan het werkersleventje begint, is het gedaan met onbekommerd uitgaan en weggaan. Heb je eens wat te veel gedronken of ben je eens wat te laat (vroeg?) thuis gekomen, heb je niet meer de mogelijkheid om zomaar te blijven liggen en een dagje te missen. En het gaat nog eens verder als je alleen woont of samen woont. Je moet uiteindelijk wel je huishouden doen en je rekeningen blijven betalen. “Ik zit ook wel op kot”, is toch helemaal wat anders hoor.

Hoor nu mijn klaagzang eens aan. Ik heb een onvergetelijke tijd gehad achter de schoolbanken, maar het hoeft niet perse gedaan te zijn eens je begint te werken. Ik beleef nog steeds prachtige dingen en ik ga nog steeds geregeld weg (eigenlijk nog te veel). Misschien wordt het eens tijd dat ik mezelf eens vragen ga stellen. Leef ik niet te veel van dag tot dag? Moet ik niet een aantal dingen wat rustiger aan gaan doen? Er komt toch ooit wel eens een einde aan. Maar van zodra ik zulke dingen begin te denken, antwoord ik gauw in mijn hoofd dat ik nog veel te jong ben een aantal dingen op te geven.

Het aloude spreekwoord blijft nog steeds gelden, en zal mijns inziens ook eeuwig blijven gelden…

Carpe diem!

vroem vroem

Gisterenavond was weer eens een gezellige avond. De afgelopen week had ik geen enkele avond rust en ik was dan ook helemaal afgepeigerd als ik aan het weekend begon. Maar toen gevraagd werd of ik zin had in een drive in, heb ik geen moment getwijfeld. Het was de laatste keer in de Mechelse Nekker deze zomer en Ice Age 3 had ik nog niet gezien. Daarbovenop was het ook nog eens heerlijk zomers… ideaal dus om in outdoor een filmpje mee te pikken.

En het is en het blijft toch een unieke belevenis. Het gebeuren was uitermate populair in de jaren 70 en 80 in het Beloofde Land, maar kende hier nooit echt een doorbraak. Tot de laatste paar jaren in ieder geval. Ik moet zeggen dat ik er totnogtoe niet zoveel gebruik van heb gemaakt (nog maar twee keer eerder naar een drive in geweest), maar ik heb mezelf (misschien wel ijdele hoop) voorgenomen het meer te doen. Veel te vroeg aankomen, voorruitje laten wassen, genieten van de muziek die zowel door de boxen op het terrein schalt als door de boxen van de wagen dankzij de “hypermoderne” frequentietoestanden en een uitgelaten sfeer tussen de bezoekers. Veel meer dan tijdens een gewoon bioscoopbezoekje.

Wanneer het dan uiteindelijk donker genoeg was en de film nog steeds niet begonnen was, begonnen de chauffeurs solidair allemaal te claxonneren uit protest. Idem tijdens de pauze van de film, maar dan bij wijze van afscheid voor een jaar (het was immers de laatste voorstelling).

Het doet je bijna dromen over hoe het zou zijn geweest op te groeien in de Verenigde Staten in eerdere decennia. Ondanks het iet of wat slechtere imago dat het nu met zich meedraagt en de vele problemen die er op het moment zijn, blijft Amerika nog steeds een land waar velen van dromen en waar velen hun heil in zien en zoeken.

Strakjes misschien eens opzoeken waar er nog drive ins zijn. Ik neem aan dat Antwerpen en Brussel er sowieso ook wel aan meedoen…

July as boring as TdF!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een nieuwe blog uit mijn mouw wist te schudden en eigenlijk heb ik daar nu nog steeds wat moeite mee. De maand juli staat zowat gepaard met een maand waarin niet zo heel erg veel te beleven valt als je geen festivals bezoekt. Intussen zijn Rock Werchter, Dour en nog een hoop kleinere al achter de rug. Maar waar ik vooral naar uitkijk zijn de twee grotere festivals Tomorrowland en The Qontinent.

Het valt niet mee als je een tijdje geen muzikale bezigheden meer hebt en daarbovenop ook nog eens de zaalvoetbalactiviteiten een maandje stil liggen. Maar er is beterschap in zicht. Eind deze maand (31 juli om exact te zijn) begint het nieuwe seizoen en mogen we ook nog eens alle informatie van de liga in onze mailbox verwachten.

En iets eerder nog (25-26 juli) kunnen we ons hartje weer eens ophalen. Na Summerfestival is het nu de beurt aan het tweedaags event Tomorrowland. De Belgische variant van Mysteryland viert dit jaar zijn vijfjarig bestaan en voor de eerste keer ben ik er bij. Na de overstap van TW Magazine (dat nooit werd toegelaten op het festival in Boom) naar Rage Online, zie ik nu dus mijn kans schoon om ineens twee dagen te gaan. Tot dan is het de tijd vullen met voorbereidende interviews op The Qontinent. Dozer en Dj Kristof zijn al door de mangel gegaan, nu hoop ik Psyko Punkz, Dj Fenix en Wildstylez zo snel mogelijk achter de kiezen te hebben. (Even reclame voor Rage Online: interview met Mark With A K online en worden nog verwacht Dj Stephanie en Dr. Rude)

Blij dat ik toch weer wat wist te schrijven, hoop ik dat de inspiratie me de komende tijd weer makkelijker vindt. Tenzij het weer een hittegolf wordt natuurlijk… dan spendeer ik mijn tijd liever anders dan voor een computerscherm.

one giant leap

We zijn nog maar maandag 6 juli en we hebben nu al een veel betere zomer gehad dan in 2008. Van 21 juni tot en met nu heeft het nog maar weinig geregend, heeft de zon haar best gedaan om veel te schijnen en was het bovendien nog warm ook. Zeker de laatste week was een zuchtje wind ver te zoeken. Mochten wij onze nationale feestdag the fourth of July hebben, was het zonder twijfel een grandioos (BBQ-) festijn geworden.

Maar dat is niet het enige positief dat we deze zomer al meegemaakt hebben. Gisteren bereikte goed nieuws mijn mailbox. Nu ja, eigenlijk niet zozeer mijn mailbox, maar eerder die van de zaalvoetbalploeg RSMalinas. Na een succesvol eerste seizoen in competitie waarbij we vierde werden in reeks 4 en daarbij promotie naar reeks 3 wisten af te dwingen, kregen we al bericht dat we in reeks 3b zouden belanden. Aan de ploegen te zien, zouden we in het seizoen 2009-2010 opnieuw een degelijk seizoen kunnen draaien met op z’n minst een stevige plaats in de middenmoot en wie weet zelfs een plaatsje ter promotie naar reeks 2.

Maar gisteren werd de wereld van RSMalinas danig op zijn kop gezet. De Liga vroeg ons of we niet geïnteresseerd waren om onmiddellijk in die reeks 2 ons kunnen te tonen. Eerste reactie: jochei! Tweede reactie: is dit niet wat snel? Na een korte rondvraag in de ploeg (waarbij 99% zich voor een extra promotie outte), was het dus beslist. Volgend seizoen skippen we reeks 3 (en met name dan reeks 3b) om onmiddellijk in reeks 2 (en met name reeks 2a) van start te gaan. Reden is ons nog onbekend, al hebben we alvast wel een inquiry uitgestuurd.

We zijn benieuwd naar de reden waarom, maar intussen verblijden we ons met het vooruitzicht naar reeks 2 en zoeken we nog intensiever naar medevoetballertjes. Mocht u dit lezen en mocht u (zaal)voetballer zijn rond het Mechelse die nog niet ingeschreven is bij een ploeg uit Liga Zemst… contacteer ons. Want we kunnen best nog wel extra voetbalkrachten gebruiken!

One hell of a week!

Het was me het weekje wel… Maandag begon het slechte nieuws met het overlijden van de Belgische politicus Karel Van Miert. Een voorbeeld voor velen, en niet alleen binnen de landsgrenzen. Onder andere dankzij hem hebben we de Europese politiek die nu van toepassing is. Hij was een Europeaan avant la lettre. België (en dan vooral politiek actief België) werd in een diepe rouw gedompeld.

Enkele dagen passeerden de revue, maar donderdag stond een wel heel erg zwarte dag op het programma. Iedereen kent Charlie’s Angels als zijnde twee films met foxy ladies rond de millennium bug. Maar zoals dat wel vaker gaat met moderne actiefilms, deze films waren gebaseerd op een fictiereeks uit de jaren 70 met de gelijknamige titel. Eén van de babes was een Pamela Anderson avant la lettre (alweer). Zij noteerde een record met de grootste posterverkoop ooit. Het zou nog lang duren eer dat record gebroken werd. Haar naamt klinkt misschien niet zo bekend in de oren, al zullen de mama’s en vooral de papa’s haar naam wel kennen. Farrah Fawcett is na een slopende ziekte ter ziele gegaan. Nu werd niet alleen België maar heel de wereld in een diepe rouw gedompeld.

Maar nog was het niet over. Slechts enkele uren later bereikte nog droevig nieuws onze web 2.0-oren. Hilde Van Rens aka Yasmine, de welbekende Vlaamse zangeres, had zichzelf van het leven beroofd. Nu stond niet alleen politiek (minnend) België op zijn kop, maar letterlijk heel het land (of toch het noordelijk deel ervan). Niemand begrijpt waarom ze de hand aan zichzelf sloeg, al zijn er wel factoren die wijzen naar de recente breuk met haar levensgezellin. Yasmine, je was een steun en toeverlaat voor vele onbegrepen homo’s en lesbiënnes, je was een fantastische zangeres en je had charisma voor duizenden. Het ga je nog goed hierboven.

Maar dan kregen we nieuws te horen dat insloeg als een Irakese bom op een markt. De grootste der grootsten, de meest geniale zanger van de laatste 30-40 jaar, de king of pop Michael Jackson is niet meer. Een hartstilstand (geen hartaanval, want blijkbaar is er een verschil tussen die twee) werd hem fataal. Vermoedelijk het resultaat van een samenloop van omstandigheden. Geen geld meer, in diskrediet geraakt bij velen en de aanloop naar de record breaking concertreeks in Londen zijn slechts enkele van de mogelijke oorzaken.

De wereld is nu niet alleen maar in diepe rouw gerompeld. De wereld staat bijna letterlijk stil. Dit nieuws laat niemand onberoerd, en hoewel er enkelen zijn die blij zijn dat er “een pedofiel minder op de aardkloot” rondloopt, is zijn status nu zonder boe of ba weer helemaal hersteld. Mensen zien hem weer voor het muzikaal genie dat hij was. Ik kan het zelf nog steeds niet geloven. Ik kan mezelf alleen maar bedenkingen maken dat dit op de langen duur proporties gaat aannemen als bij het overlijden van de king of rock Elvis Presley (uiteindelijk ook een tijdje zijn schoonvader geweest). Decennia lang zullen we nog her en der te horen krijgen dat de king of pop nog leeft en dat het allemaal een mooie verdwijningstruuk was om vanaf nu een rustig bestaan te leiden.

OF!

Is het allemaal een stunt om de verkoop van zijn muziek weer de lucht in te krijgen?
Is het een stunt om zijn nieuw album alsnog aan te kondigen?
Of is het een stunt om de stunt van Kimberley in de vergetelheid te duwen?

Wat er ook van zij… I have always had and always will have the utmost respect for the best black&white pop singer in the history of music… RIP MJ!