Thousands and millions of Africans were tortured in their quest for freedom. They sacrificied a lot to have South Sudan. It was also the year where almost a thousand Brazilians lost their lifes thanks to the floods in Rio de Janeiro. Tunisia knew a lot of problems and many Tunisians protested and stood through military repressions to have a better life. Moscow shook like almost never before with terror bombs from liberation warriors. Several dozens of people lost their lifes due to the statements these so called freedom fighters made.
Egyptians underwent the same as the Tunisians. Christchurch in New Zealand suffered losses and damages thanks to ground shaking terrors. About 170 people experienced their last earthquake over there. Japan had the same a few weeks later, but with more consequences. Sendai shook, a tsunami took over the place, Fukushima exploded and thousands of people lost their lifes or homes. After Tunisia and Egypt, Lybia follows, but with a lot more repercussions from the military regime. In The Netherlands a guy shoots six people and himself. The Ivory Coast had months of terror after new elections. Osama Bin Laden was killed. The Belgian cyclist Wouter Weylandt dies in the Giro. Bombings and killings in Spain after local elections.
Working men loose their lifes after the roof of the soccer team Twente in The Netherlands collapses. Norway shivers after an illuster terror attack. In Oslo a bomb kills several people and the man responsible shoots over 60 people on an island nearby. Several major English cities underwent intens riots after the shooting of a youngster by the police. The earth shakes in The Netherlands and Germany. Belgium in a political crisis. Almost two years without a government. That same country in a musical crisis. A heavy storm costs not only the lifes of several youngsters but also a lot of arms and other limbs… The former Lybian leader is killed. Again terror in Belgium with the killing of 5 people and wounding of 125 people in Liege.
But for me 2011 was…
the year where I built our own house. The year where we got our first and beautiful child. And the year where I started my own business.
First there was Tara. Then there was Luca. Today is yet another joyful day. Today our family welcomed Gio. Ever since we got Tara we were thinking about a second kitty. But we made plans that had priority before we could think about a second puss in boots.
We had to finish our house (since two cats in an apartment is not a good idea when we were not even allowed to have one pet) and we wanted to start our family with a child. Recently we kinda finished taking all those steps. Our baby boy Luca is almost nine months old and since two weekends we moved into our freshly built house. Everything was set up to finally welcome a second cute little pussycat. And so the search began.
We got a little help from some friends and via via we came across Poncho. Poncho is an organization that helps out deserted and abused kittens and cats, places them in temporary homes and looks for good families where they can stay permanently. We really wanted a kitten and when we looked at the kittens they had we came across this cute little puss Eligio. He was thrown into a field and left behind to either live in the wild either die… Eligio didn’t only look cute, he really was cute. So we made the decision to go and get the little guy to give him the best home we can possibly give him.
The second we saw him we all fell in love with the small fella. 11/11/11 will always be remembered as the day our family grew into five members. Luca seems interested, Tara still needs to get used to the new family member. But we’re sure one day they will be inseparable…
Let’s all welcome Eligio or (as we are going to name him from here on) Gio!
Ff wat stof weggeblazen hier. Pfwoe! Hoe lang is het al geleden? Van 12 september? Das dus meer dan anderhalve maand geen blog meer? Meer dan anderhalve maand geen updates over de vorderingen in de bouw? Wel… mijn excuses hiervoor. Maar het is dan ook ongelooflijk druk geweest op allerlei vlakken. In de eerste plaats op de bouw zelf natuurlijk. Trouwe lezers hadden waarschijnlijk al wel door dat we volop bezig waren met de afwerking van het huis. Wel, dat is dan ook wat we de laatste 6-7-8 weken allemaal gedaan hebben.
Eind oktober moesten we sowieso uit ons appartement. En naarmate de weken vorderden werd die druk nog groter, zeker nadat we begin oktober hoorden dat ons appartement eindelijk verhuurd was. 31 oktober was de deadline (och kijk… da’s vandaag), maar we hadden onze harten gezet op een verhuis op 23 oktober. Maar om dat te halen, moest er nog noest gearbeid worden. Wat is er in al die weken dan nog net allemaal gedaan? Wel, we hebben een groot deel van de schilderwerken afgewerkt. Zo moeten we ons niet meer bekommeren om de badkamer, twee van de drie slaapkamers, één der WC’s, de keuken en de woonkamer (in dat laatste is trouwens ook een klein stukje behangen). Resten er ons nu nog wel de tweede WC, de derde slaapkamer, de hallen en traphal, zolder, berging en garage.
De laminaat is nu ook helemaal klaar, al moet er nog één klein latje gelegd worden op één van de overgangen van de laminaat naar de trap. Daaruit kunnen aandachtige lezers ook concluderen dat de trappen ook geplaatst zijn en de binnendeuren zijn ook helemaal klaar. Daarnaast waren er natuurlijk ook nog kleine detailwerkjes, zoals de aansluiting van kabel en internet, de voorlopige oplevering, aannemers die nog nawerkjes moesten doen na de voorlopige oplevering en vooral het inpakken en verhuizen van al onze spullen.
Intussen zitten we net iets meer dan een weekje in ons huis en is de verhuis volledig achter de rug (na een immens zwaar weekend, dank je wel). Er zijn nog steeds wat dingen die afgewerkt moeten worden (schilderwerken, een paar plintjes, één WC die (nu al?) hersteld moet worden en dat soort zaken), maar we kunnen lustig stellen dat 2011 met een goede noot gaat eindigen. Bouwheer en bouwvrouw zijn al volledig gewoon geworden aan de nieuwe omgeving en ook de kleine spruit en lieve kleine poesiemauw lijken het naar hun zin te hebben. De eerste gordijntjes zijn besteld en de anderen volgen wellicht snel. Eens 2012 kunnen we aan de tuin beginnen. Deel twee van het grote bouwverhaal.
Mensen die benieuwd zijn naar foto’s van het afgewerkte huis zullen nog even op hun honger moeten zitten, maar hieronder alvast wel een bewijs dat het nieuwe huis gesmaakt wordt…
Het is alweer even geleden dat ik nog wat over de bouw had geschreven. Bij deze dus een update over de nieuwigheden van de laatste weken. Sinds de vloer gelegd werd, konden we echt spreken van een huisje en elke verandering die we nu zien gebeuren geeft ons steeds meer een “thuis-gevoel”. Zo werd de keuken geplaatst (al moeten er nog enkele kleine aanpassingen gebeuren, miniem als ze zijn) en zijn we alvast ook begonnen met schuren, primer aanbrengen, schilderen en verven. De badkamer is bijna helemaal klaar en andere kamers zullen snel volgen (zowat alle verf is al aangekocht en we zijn dus ook enorm benieuwd naar de effecten die ze teweeg gaan brengen aan de huiselijkheid).
Gas en elektriciteit zijn sinds vandaag ook officieel aangesloten en de laatste stap van de wateraansluiting zal er ook snel komen. Afspraak met Telenet is ook al gemaakt om ons te voorzien van alle telecomverbindingen. De zolder werd ook verder afgewerkt op vlak van gyproc en de badkamer is voor het overgrote merendeel klaar. Daar hebben we naast het bad ook de douche volledig afgewerkt en is het badkamermeubel voor 90% geïnstalleerd. We wachten de schilderwerken nog af om de rest van het meubel te plaatsen/hangen. Op de zolder is alles ook al van laminaat voorzien en ook de master bedroom heeft al een laminaat vloertje. De andere kamers op de eerste verdieping staan ook al vol ongeduld te wachten om gelaminatiseerd te worden.
Volgende stappen? Afwerking van de schilderwerken, afwerking van de badkamer, de laatste stapjes van de laminaat en daarna het plaatsen van de binnendeuren. Enige grote obstakel is en blijft het plaatsen van de trappen. We hopen dat deze eind september/begin oktober geplaatst kunnen worden. Intussen staat ons appartementje nog steeds te huur, dus geïnteresseerden kunnen ons steeds bezoeken/bellen.
De keuken, toch nog niet zo helemaal af
Het (schier)eiland van de keuken (toen ook nog niet zo helemaal af)
het eerste deel van het badkamermeubel met al een voorsmaakje van de eerste kleur tegen de muur...
Thursday 18 August 2011 has become a very black day in the history of Belgian festivals. It was announced it was going to be a warm summer day, but it would be ended by a little thunder and lightning accompanied by some heavy rain showers. Kiewit, near Hasselt, got more than that… Pukkelpop 2011 merely started but had to be shut down again the same day due to a natural disaster which costed five people their lives and it could still become more…
Immediately the critics stood up, mostly coming from journalist and other media side. How could this happen? Why wasn’t there any back up plan? Why wasn’t everything done to prevent this? All of them seemed to have one and only one answer. The organization did it’s job very poorly and now people got killed. Personally I don’t understand why they point the finger towards the organization? Can’t they see this was heavier than expected? Do they really think an organization with over 20 years of experience doesn’t know what they are doing? This really ain’t the first time a festival got struck by thunder, lightning and heavy rain. But it was one of the first times a real storm hit a festival. Certainly in Belgium and the rest of Western Europe, where it rarely storms like it did a few days ago.
A few points of comment…
They were warned by meteorological institutes about the bad weather predictions.
I don’t agree. As you can see and read in this article (sorry, it’s in Dutch) there were heavy conditions predicted and foreseen, but they clearly state heavy rains and harsh winds. But there is footage from the scene where you can see this is much much more than this. This was a pure storm! They also say it started in Eastern Flanders and went via Antwerp and Brabant towards Limburg (where the festival took place). Even if they had followed the other areas, they would’ve been hit harder. The other areas only had to deal with heavy rain. Nowhere there was any hail or even any harsh wind.
The organization wasn’t organized at all and did (almost) nothing.
Again I don’t agree. The area was built up the way it should’ve been, with enough room and place to shelter in case of rain. Off course you can’t foresee shelter for over 60.000 people. No organization can foresee this. The different locations have always been set up far away from each other, so there won’t be any “trafic jams” and nobody would stampeed over each other in case of panic. An organization like this always foresees different scenarios and changes small details on scene along with the changes of the weather forecast. Surely Pukkelpop does the same. When the rampage took place, nobody hesitated and everyone got helped as much as was possible. There isn’t a single visitor to be found that has any comment on the first aid and the organization and communication of the first hours after they got hit.
Surely there are more comments and I am even more sure I can explain perfectly why they are wrong. But I would like to stress out that the media has played a very dirty part in this story. Almost all big media companies had nothing but comments and not only the Belgian media. The Dutch media was hard as well. According to them it’s typically Belgian to not take responsability for wrong decisions (and there aren’t any) and they are wondering if it should be forbidden to organize festivals in the summer. Who’s the fool now, mister NOS? There even are media that take this whole damned thing to an unbelievable level.
Clint even takes it to a racial level. Above quote (sorry, Dutch again) quotes the organizer of Pukkelpop Chokri Mahassine. His name already indicates he’s from no Belgian origin and the writer of this piece dares to end this quote with Choco, an alludation on Chokri and meanwhile a comparison the the colour of his skin (on an insulting way). This is absolutely not done and a pure disgrace! Afterwards, probably after a shitload of comments, the writer changed it to Chokri, but the damage was already done and luckily the proof taken as well. They changed it without any comments or apologies or whatever by the way. As they wanted to cover this up. This has got to be the most disgusting thing that happened the past 2-3 days. I sincerely hope the writer gets fired and he and Clint receive a huge penalty for this!
This whole event is food for discussions for hours and hours and I could say a hell of a lot more than I already did now. But I want to let images speak for themselves. Check out below film and feel the shivers rolling down your spine…
Het is een zeer bewogen periode geweest op allerlei vlakken de afgelopen weken en dat is niet anders op de bouw. Na het afwerken van de zolder met gyproc zijn er nog een hele boel dingen gebeurd en afgewerkt en gestart, in die mate dat we nu eindelijk echt vorm beginnen te zien in de afwerkingsfase van ons stulpje.
Sinds het einde van het bouwverlof, nu zo’n kleine drie weken geleden, is de gaswandketel geplaatst en de gas tegelijk gekeurd (en goedgekeurd) en zijn de vensterbanken en de trappen opgemeten. Die venstertabletten zijn intussen zelfs al klaar en geplaatst, op de venstertablet van de WC op de benedenverdieping na. Die zou binnen een tweetal weken geplaatst worden dan.
Vlak na het bouwverlof werden ook alle vloer- en wandtegels en –plinten geleverd en sinds gisteren is dat alles ook volledig geplaatst. De vloerder was pakweg een van de meest sympathieke en capabele aannemers waar we al mee in contact kwamen tijdens dit proces. Maar dat kan ook moeilijk anders, Italiaan zijnde… Hij wist zelfs enkele euvels (vooral misstappen van de loodgieter) recht te trekken. Zo werkte hij alle blootliggende waterbuizen die de chaper niet kon wegwerken mooi weg. Die aan de trap werd zo gelaten aangezien de trap daar toch over komt te staan. Die in de hal werd uitgekapt, dieper geduwd en bevloerd en die in de technische ruimte werden weggewerkt via een verhoogje. Knap werk van de man.
Ergens tussendoor plaatsten we zelf ook de douchebak. Oorspronkelijk was het de bedoeling om die plat op de grond te leggen, maar dankzij de onkunde van de loodgieter waterde het afvalwater niet af en moesten we naar een andere oplossing zoeken. Nu ligt de douchebak iets hoger en de vloerder was zo vriendelijk om ook daar alles met overschotjes af te werken. Vandaag werkte de loodgieter zijn laatste restjes af (het was een andere kerel deze keer, en terecht) en kunnen we zeggen dat ook op dat vlak zo goed als alles af is. En als laatste… ook de elektriciteit is 100% goedgekeurd. Vorige week keurde een eerste keurder de elektriciteit nog af, maar de keurder van vanmorgen was realistischer en eerlijker. Nu is het dus afwachten op de definitieve aansluiting van gas en elektriciteit, wat op 12 september zou moeten gebeuren.
Nog in het verschiet is de plaatsing van de keuken (die gisteren geleverd werd) komende maandag, het beginnen uitkijken naar het schilderen en verven (het zacht afschuren is al begonnen en goed gevorderd), het leggen van de laminaat en het plaatsen van de binnendeuren (die sinds vorige week binnen zijn van bestelling).
de douchebak, iets hoger geplaatst dan oorspronkelijk gepland en gehoopt
vloer in volle "aanleg"
vloertje waar de keuken maandag gaat staan
oplossing van de vloerder op de screw up van de loodgieter
Ik ben meestal een heel erg nuchter en ongenaakbaar iemand. Emotieloos als het ware. Maar heel erg soms worden ook mijn gevoelige snaren geraakt. Hey, I’m only human. Begin dit jaar werd er al een gevoelige snaar geraakt met de geboorte van mijn zoontje Luca. Ik kan iedereen garanderen dat dat het meest wonderbaarlijke is dat een man kan meemaken in zijn leven. Sindsdien denk ik vaak met zeer veel weemoed terug aan die prachtige dag en de onvergetelijke week die erop volgde. En zo nu en dan zijn er nog momenten waarop ik een traan wegpink doordat mijn zoon iets doet waar ik het absoluut niet van verwacht. Maar er zijn nog momenten waarop mijn snaar zeer gevoelig geraakt wordt. Afgelopen donderdag beleefde ik zo één van die momenten.
Zoals iedereen al wel weet intussen, zijn wij aan het bouwen en naderen stilaan met rasse schreden het einde van het immens grote lijdensproces. Met de vloerder die eraan gaat komen, zijn we aanbeland bij de laatste fase in de afwerkingsfase. Nog zo’n goeie twee maanden en we zitten meer dan waarschijnlijk met ons gevieren in ons huisje. Maar dat betekent ook dat we van ons huurappartement af moeten. Dat staat sinds een drietal weken te huur en we zijn volop op zoek naar vervangende huurders. Drie momenten in de week is het vrij te bezichtigen, waaronder op maandagavond, donderdagavond en zaterdagochtend. Afgelopen donderdagavond werd er aangebeld door een koppel dat het appartement wou bezichtigen.
Wat ik toen zag heeft me diep geraakt. Kwam daar binnen een koppel van midweg de jaren 70. Oud, absoluut niet afgeleefd, maar toch duidelijk getekend door de tegenslagen der leven, edoch absoluut niet in de marginaliteit van de maatschappij beland en zichzelf kranig verwerend tegen die tegenslagen. Onmiddellijk waren ze gewonnen voor het appartement en de ruimte dat het bood. Ze zagen zelfs de kleine gebreken niet. Het moest zijn dat ze wel heel erg dringend op zoek waren naar wat anders. En toen bleek het dat hun huidig appartement door de verhuurder verkocht ging worden en ze eruit gezet werden.
Beeld jezelf eens in dat je al een heel leven hebt meegemaakt en dat het enige dat je nog rest genieten van de oude dag en de dood afwachten is. Beeld je dan eens in dat je zomaar uit je woonst gezet wordt, zonder pardon en zelf op zoek moet gaan naar wat anders en toevlucht moet nemen tot een klein appartement aan de Mechelse stadsrand, wetende dat het geld dat je elke maand uitgeeft zomaar verdwijnt en geen investering betekent, noch voor jezelf, noch voor je nageslacht. Dit is onbeschrijflijke onzekerheid, dit is hard… Dit is een gevoelige snaar rakend… En het werd nog erger toen we hoorden dat het enige dat ze waarschijnlijk samen nog hadden een klein schoothondje was dat ze nog geeneens zouden mogen meenemen naar driekwart van de appartementen, waaronder het onze. Schrijnend en puur hartbrekend!
Nu het bouwverlof bijna aan zijn einde is, besloten we nog snel gebruik te maken van de vrijgekomen tijd. Aangezien er toch geen andere aannemers aan het werk zijn, liepen we niemand in de weg en konden we ongestoord de zolder verder afwerken. Intussen is de elektriciteit ook klaar om gekeurd te worden en is de zolder helemaal voorzien van gyproc. Het zoldertrapje hangt ook (maar moet nog afgesteld worden, daarvoor wachten we het plaatsen van de laminaat af) en Pidpa is ook al langsgeweest om de watertoevoer in orde te brengen.
na dag 1 van de gyproc werken. de andere kant moest nog volledig gedaan worden
na dag 2. nu is ook de andere kant zo goed als klaar.
na dag drie. alles klaar!
de zoldertrap
Na het bouwverlof gaat het nog een zeer drukke periode worden. In de komende weken gaan de vloertegels geleverd worden, de gaswandketel geplaatst worden, de vloer gelegd worden, de venstertabletten besteld worden, de trap opgemeten worden, de douche geplaatst worden, de keuken geplaatst worden en eventueel ook al de laminaat gelegd worden.
De volgende fase in het bouwproces is een hele soap geweest. Oorspronkelijk ging het geen probleem zijn dat de chaper nog voor het bouwverlof ging langskomen, maar plots was dat dan wel weer een probleem. “Volboekt”, was het droge antwoord. Een beetje jammer vonden we, omdat we onze harten gezet hadden op een komst voor het bouwverlof. Op die manier kon alles mooi uitdrogen tijdens het verlof (waarin toch niets gedaan kon worden) en kon er aansluitend mooi verder gedaan worden. Op die manier verloren we de minste tijd.
We hadden er ons al bij neergelegd, maar dan plots kregen we een telefoontje dat een van de werven die bij de chaper nog gepland waren, vertraging had opgelopen en dat betekende dat hij toch vroeger bij ons verder kon. “We rekenen een week voor het gieten van de chape”. My ass! Woensdag 6 juli begon de chaper en raad eens… woensdag 6 juli was de chaper ook klaar. Mooi! We moesten wel tot vandaag wachten eer we er zelf op mochten komen. Daarom duurde het even voor we degelijke (ahum) foto’s konden trekken voor dit stukje.
Wat staat er nu nog op het programma? Een van de komende dagen zullen er bouwdrogers geplaatst worden zodat de chape en de bezetterij ten volle kunnen uitdrogen in sneltempo. Wij zullen zelf ook de rest van de elektriciteit helemaal afwerken zodanig dat alles operationeel kan zijn in de loop van augustus. Ook de contacten met de nutsvoorzieningsmaatschappijen (water, gas en elektriciteit) zijn er al en dit kan ook in een stroomversnelling komen nu.
Na het bouwverlof zal de vloer gelegd worden en kort daarna zal de keuken er komen. Staan ook nog op de planning, maar hebben nog geen exacte data: verf kopen (de eerste potten hebben we al), deuren opmeten en bestellen, zolder afwerken (zoldertrapje, gyproc, laminaat) en badkamer plaatsen.
de gechapete woonkamer
de gechapete inkomhal
chape up close
het gechapete eerste verdiep: slaapkamer3-hal-badkamer
Al sinds mijn veertiende ben ik regelmatig op feestjes te vinden en sinds het jaar 2000 ook op de grotere en hardere; ergo de betere feesten en festivals. Al die jaren, toch al elf jaar op z’n minst, deed ik het zonder bescherming. Nooit had ik
oh zo nodig
schrik dat ik iets zou opdoen, al is het een paar keren wel erg close geweest. Maar de laatste tijd, misschien is het de leeftijd, begin ik daar meer en meer voor te vrezen.
Afgelopen weekend stond ik gek te doen op Last World Festival en ik voelde tijdens het festival zelf al dat ik toch aan bescherming moest beginnen denken. De dag nadien was het me al helemaal duidelijk. Een hele zondag was ik zo goed als doof langs één kant van mijn gehoor. Pas ‘s avonds laat begon er weer wat verbetering te komen. Misschien moest ik toch maar eens doen wat ik al zo’n twee jaar tegen mezelf zat te zeggen. Gaan voor echte gehoorbescherming!
Afgelopen woensdag maakte ik dan eindelijk een afspraak en gisteren (al) ging ik langs om gehoorbescherming op maat te laten maken. Al snel bleek dat ik toch nog even een doktersbezoekje nodig had (propje verwijderen), maar het bezoek van vrijdag was in ieder geval al niet voor niets. Na een duidelijke en zeer goed begeleidende uitleg, besloten we alvast voor de zwaarste bescherming te gaan. Die zal maandag eindelijk besteld kunnen worden.
Een gehoortest bewees nog maar eens dat het echt nodig is. Mijn rechteroor is best OK, al ben ik daar het gehoor van één frequentie al volledig kwijt. De rest is nog naar behoren. Met mijn linkeroor is het iets erger gesteld. Daar beschik ik nog
Ik zit vaak in de rode regio... dan weet je het wel zeker?
over alle frequenties, maar een viertal daarvan staan op het randje. “Nog één of twee keer zonder bescherming en je bent aan je linkeroor een boel frequenties kwijt.” Zoiets zet je wel weer even op je plek. Ik heb nog een beetje het geluk volgens hen dat ik heel goed recupereer elke keer, maar mijn lichaam begint in opstand te komen en met name dan mijn oren.
Ik ben nu 28 en ik ben van plan nog vele en vele jaren in de muzieksector te werken. Daarom kies ik nu dan toch eindelijk het zekere voor het onzeker en ga ik na meer dan tien jaar oorscheefpoeperij eindelijk het rechte pad op! I love music too much to give it all up…
