My name is Luca

de kleine Luca

Maandag was een van de grootste en belangrijkste dagen in onze levens. Negen maanden lang groeide er een klein spruitje in de buik van mijn vriendin, de mama van mijn (sorry: ons) kindje. Maandag 21 februari 2011 bleek nog geen volledige negen maanden gepasseerd, maar we kijken niet op een dikke week meer of minder…

Totnogtoe was het voor iedereen spannend en een volkomen verrassing. Wat ging het zijn, een jongetje of een meisje? Hoe groot ging het zijn, hoeveel ging het wegen? Hoe ging het eruit zien? En boven alles misschien nog; hoe ging het heten? Voor iedereen, inclusief onszelf.

Of toch niet…?

doopsuiker voor de kindjes

Stiekem niet. Stiekem wisten we het geslacht al van in augustus. We wisten van in de zomer dat het een jongetje ging zijn en niet lang daarna besloten we ook dat het Luca ging heten. We wisten zelfs van vrijdag 18 februari dat de bevalling de komende maandag ingeleid ging worden.

Maar dat neemt niet weg dat de bevalling ellenlang heeft geduurd. En het neemt zeker niet weg dat vader, maar vooral moeder bloed, zweet en tranen bij de vleet hebben laten vloeien om de kleine spruit ter wereld te laten komen. Het duurde zelfs zo lang dat onze vaste gynaecoloog de dag voor afgesloten hield en dat we vlak na het verdwijnen van de gynaecoloog alsnog de gynaecoloog van wacht moesten laten bellen, iemand die we niet kenden. Waar we zelfs nog nooit van gehoord hadden.

doopsuiker voor volwassenen

Gelukkig bleek de man een zeer aangenaam persoon te zijn, die zijn vak goed kent en de hard werkende vrouw in kwestie goed begeleid. Hij deed mij persoonlijk zelfs denken aan een Lucky Luke die rechtstreeks uit één van zijn strips kwam gewandeld om even snel *grassprietkauwend* een boeleke ter wereld te brengen.

En om 20u41 op 21/02/2011 was die kleine Luca er dan eindelijk! Na zo’n zestien uur hard labeur was daar dan het mooiste moment van ons leven. Een moment waarin emoties zo hoog opliepen dat het simpelweg onbeschrijflijk is. En ik moet zeggen dat ik enorm fier ben op onze kleine Luca en natuurlijk ook op de mama om mij het mooiste geschenk ooit te geven.

Advertenties

~ door danielezeffirelli op 23 februari, 2011.

Eén reactie to “My name is Luca”

  1. Ongeloofelijk hoe een vader over zijn pasgeboren zoon kan vertellen ,zo warm!
    Maar ik beken ,een geboorte van je eigen kind waar je negen maanden lang hebt van kunnen dromen ,das het mooiste wat je kan meemaken in je leven!En nu kan het genieten beginnen,elke leeftijd heeft zijn charmes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: