Wat is mich dat hier?

Het was me al opgevallen dat het bazinnetje (’t bozinneke) de laatste maanden een steeds maar dikker worden buikje kreeg en dat zowel zij als het baasje daar altijd heel erg veel aandacht aan gaven. Ook als ik in de buurt kwam, werd die buik steeds aangehaald als gespreksonderwerp. Het was bijna heel erg vreemd te noemen.

Toen het bazinnetje en het baasje dan ook ineens vertrokken en het bazinnetje zelfs enkele dagen niet meer te zien was, wist ik het… Hier is iets aan de gang. Iets waar ik niet gelukkig mee ga zijn en iets dat veel gaat veranderen in ons huisje. Ik heb geprobeerd om de dagen alleen thuis te tellen (gelukkig kwam het baasje nog geregeld langs), maar ik kan er moeilijk het pootje op leggen hoe lang het exact geduurd heeft. Ik heb er in ieder geval dagenlang over getobd. Wat zou er kunnen zijn? Wat zou er kunnen veranderen? Is het mijn fout?

Plots was het baasje daar met een vod met een wel heel erg vreemde geur aan. Hij kwam binnen en liet het me onmiddellijk ruiken. Welke geur was dat? Ik ken de geuren van de baasjes en van al dat lekkers (en niet lekkers) dat ze geregeld binnen spelen. Ik ken ook mijn geuren en de geuren van dat witte mormel en die andere kat daar.

Dat vodje beantwoordde geen vragen, maar creëerde er meer dan ik er al had. Wat was er nu echt gaande? Ik was het grondig beu!

En toen zag ik het bazinnetje eindelijk weer? Ik zag ze al door het raampje arriveren en ik crosste onmiddellijk naar de deur om direct alle vragen te stellen. Maar toen het bazinnetje binnenkwam, hoefde ze niets te beantwoorden. Ik zag het onmiddellijk. Die twee mensen hadden een klein wezentje bij. Iets nieuw, ik rook het. Ik herkende de geur zelfs van het stukje vod dat het baasje eens mee had gebracht en mij liet ruiken.

Maar wat een gekke geluiden maakte dat kleine wezentje toch? In plaats van gecontroleerd wat te zeggen (ook al versta ik het niet), zoals mijn twee lieve baasjes, hortte en stootte het allerlei wispelturige en onsamenhangende geluiden de kamer in. De twee baasjes legden het vrij snel ook in die grote bak daar. Daarvoor diende dat dus… Ik durf er zelf niet meer in nu hoor, met al die vreemde toestanden.

Laat ik het allemaal maar even op z’n beloop laten. De twee baasjes zijn toch bijna heel de tijd met dat wezentje bezig en dat wezentje heeft zelf ook al geen aandacht voor mij. Bekijk het maar.

Maar toch… Toch moet ik toegeven dat mijn nieuwsgierigheid te groot is. Wat is dat wezentje nu eigenlijk juist? Ik kijk er even naar en ik zie eigenlijk niets speciaals. Ik hoor en ruik vooral veel speciale dingen. Interessante dingen. Of nee, kijk! Het doet wel enkele eigenaardige beweginkjes. En kijk! Wat een schattige pootjes. Wel niet zo mooi als die van mij, maar het komt wel aardig in de buurt moet ik zeggen.

Mijn twee baasjes zijn precies een beetje blij als ik even een kijkje ga nemen. Ze beginnen ook weer meer aandacht te geven. Misschien moet ik dit maar blijven doen?

Oei! Baasjes! Kijk! Er komt wat wit spul uit dat wezentje! Kom snel!

Vreemd… Ik ervaar enkele gevoelens die ik nooit eerder heb gevoeld. Het lijkt wel alsof ik een drang voel om ook voor dat wezentje te zorgen. Zoveel dingen die nieuw zijn. Zoveel gevoelens die nieuw zijn. Ik heb nog veel tijd nodig om aan alles te wennen, me dunkt.

Advertenties

~ door danielezeffirelli op 10 maart, 2011.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: