Touching!

Ik ben meestal een heel erg nuchter en ongenaakbaar iemand. Emotieloos als het ware. Maar heel erg soms worden ook mijn gevoelige snaren geraakt. Hey, I’m only human. Begin dit jaar werd er al een gevoelige snaar geraakt met de geboorte van mijn zoontje Luca. Ik kan iedereen garanderen dat dat het meest wonderbaarlijke is dat een man kan meemaken in zijn leven. Sindsdien denk ik vaak met zeer veel weemoed terug aan die prachtige dag en de onvergetelijke week die erop volgde. En zo nu en dan zijn er nog momenten waarop ik een traan wegpink doordat mijn zoon iets doet waar ik het absoluut niet van verwacht. Maar er zijn nog momenten waarop mijn snaar zeer gevoelig geraakt wordt. Afgelopen donderdag beleefde ik zo één van die momenten.

Zoals iedereen al wel weet intussen, zijn wij aan het bouwen en naderen stilaan met rasse schreden het einde van het immens grote lijdensproces. Met de vloerder die eraan gaat komen, zijn we aanbeland bij de laatste fase in de afwerkingsfase. Nog zo’n goeie twee maanden en we zitten meer dan waarschijnlijk met ons gevieren in ons huisje. Maar dat betekent ook dat we van ons huurappartement af moeten. Dat staat sinds een drietal weken te huur en we zijn volop op zoek naar vervangende huurders. Drie momenten in de week is het vrij te bezichtigen, waaronder op maandagavond, donderdagavond en zaterdagochtend. Afgelopen donderdagavond werd er aangebeld door een koppel dat het appartement wou bezichtigen.

Wat ik toen zag heeft me diep geraakt. Kwam daar binnen een koppel van midweg de jaren 70. Oud, absoluut niet afgeleefd, maar toch duidelijk getekend door de tegenslagen der leven, edoch absoluut niet in de marginaliteit van de maatschappij beland en zichzelf kranig verwerend tegen die tegenslagen. Onmiddellijk waren ze gewonnen voor het appartement en de ruimte dat het bood. Ze zagen zelfs de kleine gebreken niet. Het moest zijn dat ze wel heel erg dringend op zoek waren naar wat anders. En toen bleek het dat hun huidig appartement door de verhuurder verkocht ging worden en ze eruit gezet werden.

Beeld jezelf eens in dat je al een heel leven hebt meegemaakt en dat het enige dat je nog rest genieten van de oude dag en de dood afwachten is. Beeld je dan eens in dat je zomaar uit je woonst gezet wordt, zonder pardon en zelf op zoek moet gaan naar wat anders en toevlucht moet nemen tot een klein appartement aan de Mechelse stadsrand, wetende dat het geld dat je elke maand uitgeeft zomaar verdwijnt en geen investering betekent, noch voor jezelf, noch voor je nageslacht. Dit is onbeschrijflijke onzekerheid, dit is hard… Dit is een gevoelige snaar rakend… En het werd nog erger toen we hoorden dat het enige dat ze waarschijnlijk samen nog hadden een klein schoothondje was dat ze nog geeneens zouden mogen meenemen naar driekwart van de appartementen, waaronder het onze. Schrijnend en puur hartbrekend!

Advertenties

~ door danielezeffirelli op 6 augustus, 2011.

Eén reactie to “Touching!”

  1. Leuk artikel! Goede input voor een verdere discussie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: